Visto y no visto

La noticia científica del momento, una partícula que supera la velocidad de la luz. Un tal neutrino que hace temblar una teoría tan comprobada y reafirmada como la teoría de la relatividad de Einstein. En el proyecto OPERA se debieron quedar estupefactos con el descubrimiento, y por supuesto que era necesario dar a conocer el hallazgo... Para qué engañarnos... ya sabíamos que esto podía pasar... que podía aparecer algo que no se pudiese explicar con las teorias vigentes y que diese un vuelco al estudio de la física y en particular, del universo. ¿Pero hasta que punto ha sido correcta está divulgación tan masiva del acontecimiento? Sean correctos o no los resultados de este experimento, primero deberían ser contrastados. Y no me refiero por el mismo laboratorio, que seguro que lo han hecho, sino por otros centros cientificos, tales como alguno de EEUU o de Japón, similares al de Gran Sasso en Italia y que podían tanto reafirmar como refutar estos resultados obtenidos. En los últimos días, medios de comunicación de todo el mundo se han hecho eco de la noticia dando a conocer lo ocurrido en OPERA, pero se han publicado artículos periodísticos que, intentando aprovechar el sensacionalismo tan de moda hoy en día, intentaban derrocar una teoría tan consumada y comprobada como la teoría de la relatividad de Albert Einstein. Y esto es lo que no puede ser. No se trata de derrocar la teoría anterior, sino de crear una nueva teoría (en el caso de que fuese necesario... que todavia hay que comprobarlo...) que englobe las teorías anteriores como casos límite. No veo a Einstein diciendo que la teoría de Newton era todo mentira, que ya no servía y que era mejor desestimarla... pero si que veo artículos en la actualidad que desestiman la de don Albert...y ni siquiera saben lo que es un neutrino... puras habladurias. En definitiva, la ciencia seguirá avanzando, y cada vez más rápido, pero también deben avanzar las formas en que se divulgan este tipo de noticias y tener una cualidad más en cuenta, la prudencia.

Bibliografía

Bos días.
Nesta entrada farei referencia á entrada anterior, na que expoño algún dos libros que empregaba de apoio na carreira de física.
Malia que non son malos libros, ultimamente variei un pouco os libros que emprego na actualidade.
Aínda que sigo a recomendar os de Feynman para coñecementos teóricos, tamén teño que mencionar novos libros, como pode ser, na mesma liña, Tips on Physics de Feynman, onde se recollen os exercicios prácticos que facía nas clases.
No ámbito das matemáticas, estou a utilizar o libro de Golovina para a álxebra lineal e o Cálculus de Apostol para analise matemático. Tamén utilicei un libro de bacharelato para repasar certas cousas, este libro é o de Tebar e Flores de exercicios de selectividade.

Para a asignatura de electromagnetismo, emprego un libro que me parece moi bo de Wangsness de Campos electromagnéticos. Con explicacións moi claras e rigor matemático que facilita a relación entre física e matemáticas. Así e todo, debido ó enfoque que lle dan os meus profesores ó curso, sego a utilizar o Alonso Finn, aínda que o vexo máis como enciclopedia que como libro de texto, pois deixa moitos cabos soltos.
Para rematar, mencionar as ganas que teño de ler certos libros cando teña tempo libre, ademáis dos de divulgación, como poden ser o de Lectures on physics, ou o curso de física xeral de Landau, que coido poidan ser de moito interese.

Benvida universitaria

Bos días.
Tras unha longa temporada sen publicar, volto á acción para facer un resumo do que foi este primeiro mes de universidade.
Todos os libros que mencionei anteriormente no blog foron leidos, e de todos eles gardo un bo recordo, mais agora non dispoño de tempo suficiente para continuar as miñas lecturas.
Neste primeiro mes de adaptación universitaria, vénseme á cabeza varias cousas que estaría moi ben comentar, por exemplo, que a base que traía do instituto en física era máis que suficiente para o curso actual (sen comentar que se están aprendendo cousas novas) pero o que si que me gustaría haber tido mellor é unha base máis sólida e amplia en matemáticas, a ferramenta fundamental da que dispón un físico.

Gradientes, divergencias, rotores, integrais de linea e de superficie, combinatoria, e moitos máis termos matemáticos son empregados nas asignaturas de física, e gustariame haber tido máis contacto con eles anteriormente.
Pero en xeral, esta nova etapa da miña vida estame a resultar moi boa e gratificante, e opino con total seguridade, que esto era o que quería facer, sen lugar a dúbidas.
E bueno, xa deixando a un lado os tecnicismos, mencionar por exemplo que Gauss era un crack, e que os libros de Feynman, Lectures on physics, son os mellores que se poden empregar na carreira de física. Certo é que o curso non se asemella demasiado á orde que leva Feynman, certo é que nos seus libros non sae nnin un só exercicio, pero comenzar a leelos foi o mellor que puiden facer, pois estou a adquirir gran cantidade de conceptos fisicos, moi relevantes nun futuro próximo.

Mencionar tamén otra sorpresa que levei este curso. Os libros rusos da editorial URSS son moi recomendables para calqueira estudante, pois non custan moito e utilizan unha linguaxe clara e directa, sen irse polas ramas, e expresando o que queren decir de forma que o lector o entenda (cousa que non ocorre en todos os libros).
Por último, vou facer unha lista cos libros que máis estou a utilizar para esta carreira de física, sen descuidar os apuntes que tomo en clase:

- "Física" (3 volúmenes) de Richard Feynman.
- "Calculus" de Spivak.
- "Física" de Catalá (aproveito para agradecer ó meu profesor de física de 2º de bacharelato [creo que único lector deste blog...] que me regalara este libro, pois ainda que o temario está noutro orde, certas explicación esclarecéronme despois de ler este libro.
- "Electricidad y magnetismo" de Shepeliov (URSS).
- "Física para la ciencia y la tecnología" de Tipler.
- "Lecciones de matemática. Analisis" de V. Boss (URSS).
- "Introduction to linear algebra" de Strang.
- "Física" de Alonso y Finn.
Así como lecturas de apoio como libros de Lev Landau e outro xenios, que agora mesmo non recordo.
En definitiva, que estou moi contento con esta carreira e con todo o que estou a facer, sen dúbida, estudar física foi a mellor elección que puiden facer xamais.
E sen mais, un saúdo a todos.

Lectura de xénero

Boas,
Tras unha curta viaxe a Madrid para certas actividades administrativas, retomo as publicacións que estaba a levar a cabo. Recentemente falei dun libro de Gamow, Biografía da física, do cal só teño boas palabras para el, pois é un libro que me gustou moito, do que aprendín novas cousas, e que resulta moi interesante para todos aqueles que lles guste a física.
Por outra banda, como estiven varios días de vacacións, pois tamén me deu tempo a ler o libro de Isaac Asimov, Grandes Ideas de la Ciencia, o cal me resultou bon, pro non tanto como as espectativas que tiña postas nel, pois ainda que fai referencia a moitos cientificos de toda a historia, non profundiza demasiado no que sería a idea deste, ademais de que ao meu parecer faltan uns cantos científicos dos que se debería falar un pouco máis como pode ser Fermi, Maxwell ou mesmo Einstein, do que só se menciona o efecto fotoeléctrico. É certo que non é un libro moi extenso e que non coñezo personalmente a Asimov como para coñecer as súas orientacións no campo da física, pero eu houbera engadido dous capítulos: Maxwell e a luz e Einstein e a relatividade, pero como nun é unha obra miña e carezco dos mesmos logros que Asimov, pois direi que é unha obra que non está mal para todas aquelas persoas con curiosidades científicas.
Por último, mencionar o último libro que empecei, este de John D. Barrow, titulado Teorías del todo, que de momento me está resultando moi atractivo, aínda que creo que vai a ser algo máis complexo que o de Asimov.
Sen máis, un saúdo

Novos retos das matemáticas

A TEORÍA DO CAOS

Algúns fenómenos son tan complexos que resulta moi difícil abordalos mediante métodos matemáticos convencionales. ¿Como estudar a posición das partículas despois dunha explosión? ou ¿como abordar matemáticamente a predicción metereolóxica? Neste tipo de fenómenos interven un número de variables tan elevado, que a súa resolución mediante os tradicionais sistemas de ecuacións resulta imposible na práctica.

A teoría do caos intenta dar resposta a estes problemas e encontra aplicación no estudo dunha gran variedad de fenómenos caóticos ou de comportamento imprevisible. A súa ferramenta principal é a iteración. Esto consiste, a grandes rasgos, en partir dun valor imicial X0 que se substitúe na fórmula dunha función, obtendo outro valor x1. Este novo valor substitúese á súa vez na función, obtendo outra cantidad x2, e así sucesivamente.

Novos retos das matemáticas

A XEOMETRÍA FRACTAL


A xeometría tradicional non pode aplicarse a formas xeométricas moi irregulares, como a forma dunha costa. A xeometría fractal resulta moi útil nestes casos. Un fractal é unha figura xeométrica complexa que se pode obter por repetición dun motivo inicial sinxelo, podéndose aplicar en cada repetición unha transformación xeométrica, ben sexa de translación, un xiro, unha simetría, unha homotecia, etc.
Por exemplo as curvas fractales de Von Koch son unha boa aproximación do litoral dunha costa, aínda que de momento, esta parte das matemáticas (máis exactamente da xeometría) ten unha maior aplicación no mundo da arte.

Novos retos das matemáticas

A LÓXICA BORROSA

A lóxica matemática tradicional baséase en proposicións que só poden ser evaluadas de dúas maneiras: como verdadeiras ou falsas. Por este motivo coñécese co nome de lóxica binaria. Este tipo de lóxica foi útil en programación de máquinas intelixentes baseadas en dous estados, coma os ordenadores dixitais. O cerebro humano, sen embargo, caracterízase porque pode traballar con proposicións nas que interveñen cuantificadores difusos, como "pouco", "moito", "bastante"... Así decimos que: "É probable que mañá chova" ou "Bastante tempo me levou isto". A lóxica borrosa intenta traballar con este tipo de proposicións. Matemáticamente, empréganse para isto as funcións definidas por trozos, que os alumnos de 2º de bacharelato coñecen ben.
Esta lóxica borrosa aplicase en intelixencia artificial, unha rama científica na que se intenta deseñar e programar máquinas capaces de imitar as capacidades humanas.